Je loopt met je hond in de wijk. Je loopt in het park met of zonder hond. Je fietst naar huis. Of je staat met je boodschappen bij het zebrapad. En dan gebeurt het.
Een hond die nét iets te enthousiast dichterbij komt. Een “mag hij even snuffelen?” of “hij doet niks hoor”, op een moment dat jij (en misschien ook je hond) daar helemaal geen zin in hebt. Of juist: een hond die schrikt, bevriest, uitvalt, en jij denkt: oei… dit ging maar nét goed.
Sommige mensen hebben daar totaal geen last van, anderen juist heel veel. Als we willen dat het buiten fijner wordt voor iedereen, moeten we beide partijen serieus nemen. En waar het altijd op neerkomt: begrip hebben voor elkaar.
En ja, ik begrijp mensen die zeggen: wat een nare enquête.
“Ik herken dit totaal niet.”
“Het lijkt alsof je met dit soort enquêtes alleen maar problemen maakt.”
Of: “Wéér een hetze tegen hondeneigenaren!”
Ik snap die reactie oprecht. Echt.
Want ik heb dat zelf ook gehad. Jaren geleden had ik een hond waar ik bijna niets bij hoefde te bedenken. Ze was zó makkelijk. Alles ging vanzelf. Je loopt, je kletst en je groet wat mensen. Honden spelen met elkaar, hond blij, jij blij. Klaar.
Tot ik mijn ‘herplaatser’ van 4 jaar oud kreeg. En dat was andere koek.
Hij vond het vreselijk als andere honden hem benaderden. Hij viel uit. Niet omdat hij “slecht” was, maar omdat hij zich onveilig voelde.
En dán pas ga je het voelen.
- Hoe het is om buiten te lopen en continu te scannen.
- Hoe het is om te denken: als die hond nu op ons afkomt… wat doe ik dan?
- Hoe het is om niet alleen je eigen spanning te dragen, maar ook die van je hond.
En dát is precies waar “ergernis” en “incidenten” elkaar raken.
Voor de één is het een klein moment. Voor de ander is het stress. Of zelfs een terugkerend probleem.
Nog zo’n voorbeeld. Ik train psychosociale hulphonden.
De begeleider die zo’n hond nodig heeft, is vaak bezig met twee dingen tegelijk: de hond trainen én zichzelf reguleren. Rust houden. Focus houden. Veilig blijven in het moment. En ik kan je beloven: dat is een hele klus. Het is echt hard werken.
En je wil niet weten hoeveel mensen, ondanks het hesje, toch even de hond willen aaien. Of de begeleider aanspreken. Vaak echt lief bedoeld.
Maar voor die begeleider is het juist een extra prikkel, extra stress “erbij”. Terwijl die net probeert het klein en overzichtelijk te houden. Het grootste cadeau in deze situatie is: even niks doen, gewoon ruimte geven.
Geloof me, er zijn meer mensen dan je denkt die het lastig vinden om met de hond over straat te gaan. En dat wordt soms onderschat, terwijl het voor die mensen juist elke dag “aan” staan is.
En dan heb ik het nog niet eens over (bijt)incidenten. In deze enquête wil ik daar niet de focus op leggen, maar ik wil er nu wél heel even kort bij stilstaan. Want het uiteindelijke doel van Verantwoord Eigenaarschap is: (bijt)incidenten verminderen.
Waarom hoor je er dan zo weinig van? Nou ik geloof erin dat veel (bijt)incidenten nauwelijks besproken of gemeld worden, bijvoorbeeld uit angst om de hond kwijt te raken of uit schaamte. En dat is niet goed. Want …. een (bijt)incident heeft alleen maar verliezers (1.de hond, 2. de hond óf de mens die gebeten is en 3. de eigenaar van de hond die gebeten heeft). Met preventief informeren en samenwerken met hondenprofessionals, gemeente, dierenarts, huisartsen, scholen en BOA’s weet ik zeker dat we meer begrip, meer vertrouwen en minder overlast bereiken.
Wat we willen met VE
- Begrip creëren voor iedereen, met en zonder hond.
- Samenwerken met verschillende partijen, zodat er niet gewezen of alleen maar gehandhaafd wordt, maar juist geholpen.
Misschien moeten we met z’n allen eens even terug te schakelen naar de basis:
Is mijn gedrag goed voor de hond. Ga bijvoorbeeld eens even op een druk plein zitten op een terrasje en kijk eens goed naar alle honden die daar mee moeten lopen: wat een stresssignalen die laten zien in dit soort situaties,) is het haalbaar voor mijzelf en is het prettig voor de omgeving?
En check, de allerbelangrijkste: is het ook goed voor de ander?
Waarom deze enquête zo waardevol is
Omdat hij niet alleen vraagt naar “waar het misging”, maar ook naar: waar gebeurt het, hoe vaak, wat speelt er precies, en wat zou helpen. Zodat we, voordat ergernissen en incidenten ontstaan, preventief kunnen informeren.
Dus …
Als jij ergernis ervaart, willen we snappen waardoor dat komt en wat jou helpt.
En ook:
Als jij denkt “ik heb er nooit last van”, willen we óók van jou leren.
Want dan zien we: wat werkt hier wél? Welke keuzes maken het buiten makkelijk?
Win-win (voor mens én hond)
- Als we beter snappen wat er speelt, kunnen we slimmer kiezen.
- Met minder stress voor honden.
- Met meer gemak voor eigenaren.
- Met meer comfort en rust voor mensen zonder hond.
Iedereen is onderdeel van de oplossing
- Als je een hond hebt, stuur jij de situatie. Dat is je rol.
- Als je geen hond hebt, heb jij óók recht op ruimte en voorspelbaarheid. Dat is jouw grens.
En de hond? Die is afhankelijk van ons allemaal om het veilig en rustig te houden. Samenwerken en respect voor elkaar is de sleutel tot succes.
Heb je de enquête nog niet ingevuld? Dan kan dat nog steeds.
https://forms.gle/8Vr82zHPuGU3wHC7A
Invullen duurt ± 3 minuten. Anoniem.
Dank je wel voor het meedoen en/of delen binnen je netwerk ✌🏻 Ben je benieuwd naar wat Verantwoord Eigenaarschap precies inhoudt of wil je ambassadeur worden? Kijk dan eens op de site: www.verantwoord-eigenaarschap.nl
Reactie plaatsen
Reacties