HET VERHAAL ACHTER VE
VE is geïnitieerd door mij, Maureen Kemeling. Maar ik ben niet het gezicht van VE. VE is groter dan één persoon. We willen werken aan een gedeelde basis voor hondeneigenaren, professionals, gemeenten, organisaties en iedereen die samenleeft met honden.
De kracht van VE zit in samenwerking. Want pas dan maken we verschil.
Wat de aanleiding was voor dit initiatief lees je hier onder.
Storm
Alles begon met Storm.
Storm was de broer van de hond die ik toen had. Hij had met spoed een plek nodig. Ik heb geen moment getwijfeld en hem opgehaald.
Ik wist toen nog niet hoeveel hij mij zou leren.
Dat merkte ik vooral toen we samen de straat op gingen. Storm vond het ontzettend moeilijk om andere honden tegen te komen. Hij viel uit. En niet een beetje ook.
Daar begon mijn bewustwording.
Ik voelde hoe spannend een wandeling kan zijn als je hond ruimte nodig heeft. Hoe lastig het is als iemand roept: “Hij doet niks hoor.” En hoe groot het verschil is wanneer een ander even afstand houdt, zijn hond bij zich neemt of gewoon ziet wat er nodig is.
Pip
Toen kwam Pip.
Een hond die mij nooit meer heeft losgelaten.
Dit project draag ik ook aan haar op. Omdat zij niet de enige is. En omdat wat zij heeft meegemaakt, niet voor niets mag zijn geweest.
Pip woonde bij Daantje, een vriendin van mij. Ze was via een organisatie bij haar geplaatst op fokcontract. Daarvoor was ze al meerdere keren herplaatst, omdat ze werd gezien als “een moeilijke hond”.
Daantje hoorde haar verhaal en besloot haar in huis te nemen. Ze beloofde Pip dat ze veilig was. Dat ze mocht blijven. Dat ze niet wéér ergens anders naartoe hoefde.
Pip was toen nog maar 14 maanden oud en had al zeven plekken gehad. Bij Daantje vond ze eindelijk haar thuis. De afspraak met de organisatie was dat Pip daar een nestje zou krijgen. Later kwam ook Bob bij Daantje wonen. Pip en Bob kregen samen een nestje. Uit dat nest bleef pup Karel ook bij Daantje.
Zo woonde Pip 4,5 jaar bij Daantje. Later samen met Bob en Karel.
Een klein gezin.
Rust.
Vertrouwen.
Een thuis.
Tot er onenigheid ontstond over een volgend nestje met Pip. Uiteindelijk werd besloten dat Pip, Bob en Karel terug moesten naar de organisatie. Op papier klopte het misschien. Maar voor de honden betekende het dat ze opnieuw alles verloren.
Hun thuis.
Hun veiligheid.
Hun mens.
En elkaar.
Wat mij daarin het meest raakte, was dat de honden zelf nauwelijks leken mee te tellen. Hun geschiedenis, hun hechting, hun veiligheid en hun welzijn hadden zwaarder moeten wegen. Daar zit voor mij de kern van Verantwoord Eigenaarschap.
Een hond is geen afspraak op papier.
Geen bezit zonder gevoel.
Geen middel om een doel te bereiken.
Een hond is een levend wezen met een geschiedenis, een lichaam, emoties, grenzen en behoefte aan veiligheid.
Verantwoordelijkheid betekent dus verder kijken dan wat mag, kan of juridisch klopt. Het betekent ook durven vragen:
Wat doet deze keuze met de hond?
Is dit eerlijk?
Is dit veilig?
Is dit in het belang van de hond?
Pip moest opnieuw weg. Later bleek dat ook haar volgende herplaatsing eindigde in een rechtszaak. Daarna werd ze wéér ergens anders geplaatst. Haar tiende plek. Wat er uiteindelijk met Bob en Karel is gebeurd, weten we niet.
Dat brak iets in mij.
En dat doet het nog steeds.
VE vanuit het hart
Ik heb mezelf toen beloofd dat Pip, Bob en Karel dit niet voor niets hebben meegemaakt. Dat ik er iets mee zou doen. Voor hen. Voor Storm. En voor alle honden die afhankelijk zijn van de keuzes die mensen voor hen maken.
Pip is één van de honden achter Verantwoord Eigenaarschap.
VE gaat over verantwoordelijkheid nemen voor het welzijn van honden, voor de veiligheid van mensen en voor de invloed die onze keuzes hebben op de omgeving.
Niet alleen als eigenaar, maar ook als professional, organisatie, gemeente, opleidingscentrum, fokker, opvangplek, hondenschool of buurtbewoner.
Het gaat steeds opnieuw over vragen als:
Doe ik dit voor mezelf, of voor de hond?
Kan deze hond dit aan?
Wat vraagt deze situatie van mij?
Welke verantwoordelijkheid heb ik hier?
Want uiteindelijk begint Verantwoord Eigenaarschap precies daar: bij de vraag of onze keuze klopt voor de hond die afhankelijk is van ons.